Lopen en landschap

Published : 08-08-2018 14:46:05
Categories : Alberthe Papma

Lopen en landschap

‘Maar op een dag vol gouden lover

en lente en verguld azuur

trek ik de laatste bergrug over

en leef mijn schoonste levensuur….’

In de boekenkast van mijn ouders stond vroeger het boekje ‘Een voetreis naar Rome’ van Bertus Aafjes. In 1936 vertrok hij met honderd gulden op zak op de fiets naar Rome, moest deze achterlaten bij de grens met Zwitserland en ging te voet en liftend verder. Rome bereikte hij al snel. De terugtocht duurde een maand of negen. Jaren later beschreef hij zijn wederwaardigheden in dichtvorm. Van het boekje zelf begreep ik destijds weinig maar bovenstaande passage vond ik prachtig. En het intrigeerde me; iemand die alleen op pad gaat, blik op de einder, op de bonnefooi met alleen het hoognodige bij zich, afhankelijk van de gastvrijheid en goedgunstigheid van anderen. Met onderweg de mooiste landschappen en ontmoetingen met vreemden. Het leek me wel wat. Gelukkig ging mijn vader ook graag op sjouw. Vooral in vakanties zwierven we uren met hem rond. De kiem voor mijn latere voettochten werd in mijn jeugd gelegd.

Ik ben natuurlijk niet de enige die graag loopt. Wandelen is al zo oud als de mensheid. Niet alleen uit pure noodzaak om van A naar B te komen, maar evenzeer in de vorm van pelgrimeren. Naar een heilige plek of als manier om los te komen van de realiteit van alledag. Jezelf te verliezen en weer terug te vinden. Lopen is vertragen. En lopen beweegt. Los van de dagelijkse dingen komt er ruimte. Worden bakens verzet. Kan worden losgelaten, bezonnen, verbonden. Vastlopen wordt dan loslopen.  Sint Augustinus schijnt het eeuwen geleden al gezegd te hebben: 'solvitur ambulando'. Al lopende lossen problemen zich vanzelf op.

Behalve van lopen hou ik ook van lezen over lopen. En over landschap. En over de verbinding tussen beide. Wat dat betreft kan ik mijn hart ophalen. Want behalve voor Bertus Aafjes blijkt het landschap voor nog veel meer schrijvers een muze. Een van de meest inspirerende is wat mij betreft de Engelse schrijver Robert Macfarlane. Gepassioneerd (en erudiet) wandelaar en landschapsliefhebber, pleitbezorger van natuurbescherming én taaltovenaar. In zijn boeken gaat hij op zoek naar ongerepte plekken, de laatste overgebleven wildernissen, naar de geschiedenis én naar de ziel van landschap en natuur. Zijn poëtische landschapsbeschrijvingen nodigen onmiddellijk uit tot het aantrekken van de wandelschoenen en tot zwerven. Van zijn vele boeken is zijn trilogie over wandelen en landschap prachtig in het Nederlands vertaald als Hoogtekoorts, De laatste wildernis en De oude wegen. Het eerste deel is, net als het boekje van Aafjes, helaas alleen nog antiquarisch te verkrijgen. Maar zeer de moeite waard om op te sporen.

Mensen laten sporen achter in het landschap. Maar het landschap laat evenzeer sporen na in de mens. Wie een pad loopt betreedt ook zijn innerlijke wegen. En Macfarlane is een meester in het beschrijven van beide. Lees zijn boeken! Lees zijn landschappen.

En ga dan lopen.

Share this content

Blijf in contact met ons en wij houden u op de hoogte van nieuwe relevante boeken.
Meldt u aan voor de nieuwsbrief (6x per jaar)